شهرستان شهرضا، با پهنه ای حدود ۳ هزار و ۸۸كيلومتر مربع، ‌در جنوب استان اصفهان، در ۳۲ درجه و يک دقيقه پهنای شمالی و ۵۱ درجه و ۵۲ دقيقه درازای خاوری نسبت به نيمروز گرينويچ، و بلندی ۱ هزار و ۸۲۵ متر از سطح دريا قرار دارد. اين شهرستان از سوی شمال به شهرستان مباركه، ازجنوب به شهرستان سميرم و استان فارس، از خاور به شهرستان اصفهان، و از باختر به شهرستان مباركه و استان چهار محال و بختياری محدود است. پيرامون شهرستان شهرضا را كوهستان فرا گرفته و به دليل محدود بودن به نواحی كوهستانی در باختر و جنوب و از سوی ديگر به نواحی پست كويری در شمال خاوری، در بيش ترين روزها نسيم ملايم با بادهای شديد، كه جهت آن ها از نواحی بلند به سوی شمال و شمال خاوری است می وزد. بارندگی آن ناچيز و جزء نواحی خشک است و‌ آب و هوای آن در نواحی شرقی گرم وخشک ودر مناطق کوهستانی جنوب وجنوب غربی ملایم تر با بارندگی بیشتر است. . مرکزشهرستان شهرشهرضا است که در ۸۰ کیلومتری جنوب شهر اصفهان واقع شده است. از دیدنی‌های این شهر می‌توان به امامزاده شاه‌رضا اشاره نمود که گفته می‌شود برادر امام رضا می‌باشد. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان شهرضا در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۴۳٫۷۶۸ نفر بوده است وشامل  بخش مرکزی وچهار دهستان اسفرجان،دشت،کهرویه ومنظریه می باشد.وجه تسميه و پيشينه تاريخي شهرضا در گذشته «قمشه» ناميده می شده است. قمشه واژه ای پهلوی ساسانی است، كه از روزگار باستان به اين محل گفته شده و نخست « گمشه » بوده است. برخی از محققين ريشه واژه قمشه را كومه شه دانسته و معتقدند که چون شاهان عهد قديم در آن حدود به شكار می رفته و كومه خوبی برای آن ها می ساخته اند، بدين نام موسوم گرديده است. شماری ديگر از پژوهشگران قمشه را مرکب از دو پاره « قم » و « شه » و به معنی جای آب جوشنده و روان و ماندگار دانسته اند. واژه قمشه به معنای سرزمين پر كاريز نيز هست، و بيش تر زمين های كشاورزی شهرضا نيز به وسيله كاريزها آبياری می شود. به هر حال در ۱۳۰۵ هـ . ش نام اين شهر از قمشه به شهرضا تغيير يافت. كشاورزی در اين شهرستان به دليل زمين های حاصلخيز رونق داشته و تمامی فرآورده های سردسيری و معتدل در آن كشت و پرورش داده شده و مهم ترين آن ها انگور، گندم، جو، ‌ارزن، نخود و... می باشد. هم چنين در شهرستان شهرضا دامداری رواج داشته و مردم شهرضا در زمين های كشاورزی خود به نگاهداری دام نيز می پردازند. در دشت های پيرامون شهرضا، مانند كمه، موروک، ‌بودجان، هونجان و… گله های بزرگ پرورش می يابند. شهرستان شهرضا از لحاظ معادن غنی بوده و مهم ترين آن ها عبارتند از : معدن نمک حسن آباد، رامشه، و جرقويه، معدن زغال سنگ شاه سيد علی اكبر، معدن سنگ مرمر اسفنداران در ۶۰ كيلومتری و معدن سرب كرويه در ۳۶ كيلومتری جنوب شهرضا. شهرضا از اقتصاد خوبی برخوردار بوده و مركز داد و ستد ايل قشقايی و لران ناحيه بوير احمدی است. شهرضا در دوران صفوی از عمران و آبادی برخوردار بود و گسترش بسياری يافته است. از اين دوران آثار تاريخی بسياری در اين ناحيه بر جای مانده است. جاذبه های طبيعی بسياری چون کوه ها و چشمه ها و غارها در اين شهرستان پراکنده هستند که چشم اندازهای زيبايی به اين منطقه بخشيده است.